تجهیزات اطفاء حریق یکی از وسایل ضروری برای اطفای حریق است که اغلب توسط دیگران نادیده گرفته می شود و در مواقع نیاز فوری می توان از آن استفاده کرد. مخصوصاً در ساختمان های مرتفع امروزی و تزئینات چوبی، پلاستیکی و پارچه ای زیاد، یکبار آتش سوزی رخ می دهد، اگر تجهیزات اطفای حریق مناسب وجود نداشته باشد، ممکن است فاجعه ایجاد کند.
کپسول های آتش نشانی در زمان های قدیم بسیار ساده بودند، چیزی جز قلاب، تبر، بیل، سطل و امثال آن نبود. اولین کپسول آتش نشانی اختصاصی واقعی در سال 1816 توسط کاپیتان انگلیسی، مانبی بومی نورفولک اختراع شد و فقط یک یا دو طبل پر از هوای فشرده حاوی بیش از 1 لیتر آب بود.
در اواسط قرن-19، گالیه، پزشک فرانسوی، کپسول آتش نشانی شیمیایی قابل حمل را اختراع کرد. بی کربنات سدیم و آب را در بشکه مخلوط کنید و از یک بطری شیشه ای دیگر برای نگه داشتن اسید سولفوریک در دهانه بشکه استفاده کنید. هنگام استفاده، بطری توسط یک ضربه گیر شکسته می شود، که مواد شیمیایی را مخلوط می کند، دی اکسید کربن تولید می کند و آب را از بشکه خارج می کند.
در سال 1905، پروفسور لوران از روسیه در سن پترزبورگ یک عامل اطفاء حریق فوم اختراع کرد که سولفات آلومینیوم را با محلول بی کربنات سدیم مخلوط کرده و یک تثبیت کننده به آن اضافه کرد. می تواند به طور موثر اکسیژن را جدا کرده و شعله را خاموش کند.
در سال 1909، دیویدسون از نیویورک حق ثبت اختراع استفاده از دی اکسید کربن برای فشار دادن تتراکلرید کربن از یک کپسول آتش نشانی را به دست آورد، مایعی که فوراً به گاز سنگین تر و غیر قابل اشتعال تبدیل می شود تا شعله را خاموش کند. از آن زمان، انواع کپسول های آتش نشانی کوچک مانند کپسول آتش نشانی پودر خشک و کپسول آتش نشانی دی اکسید کربن مایع ظاهر شدند.
